گفتم نرو پرپر مي شم            گفتي مي خوام رها باشم

 گفتم آخه عاشق شدم           گفتي مي خوام تنها باشم

  گفتم دلم گفتي بسوز            گفتم يه عمري باز هنوز؟

  گفتم عمرم چي ميشه؟         گفتي هدر شد شب و روز

 گفتم آخه داغون مي شم         گفتي به من خوش ميگذره

  گفتم منو جنس مي بيني         گفتي آره بي قيمتي

 گفتم صدام مي گيره باز          گفتي به درد بسوز و بساز

 گفتم حالا كه پير شدم            گفتي كه از تو سير شدم

  گفتم تمنا مي كنم                گفتي مي خوام خردت كنم

گفتم بيا بشكن تنو               گفتي فراموش كن منو

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو فاصله ای نيست

گفتم کمی صبر کن گوش به من ده

گفتی که نه بايد برم حوصله ای نيست

گفتم کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشتو  پناهت ، به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

تقدیم به ماه من

******************

ماه من غصه نخور زندگی جزر و مد داره
دنيامون يه عالمه؛ آدم خوب و بد داره
ماه من غصه نخور همه که دشمن نمی شن
همه که پر ترک مثل من و تو نمی شن
ماه من غصه نخور مثل ماها فراوونه
خيلی کم می شه کسی رو حرفش بمونه
ماه من غصه نخور گريه پناه آدماست
تر و تازه موندن گل؛مال اشک شبای ماست
ماه من غصه نخور زندگی خوب داره و زشت
خدا رو چه ديدی شايد فردامون باشه بهشت
ماه من غصه نخور پنجرمون بازه هنوز
باغچمون غرق گلای ناز و عاشقه هنوز
ماه من غصه نخور باز داره فصل سيب می شه
می دونم گاهی آدم تو وطنش غريب می شه
ماه من غصه نخور ؛ماها که تب نمی کنن
ماها که از آدما کمک طلب نمی کنن
ماه من غصه نخور شمدونيا صورتين
دلايی که بشکنن چون عاشقن قيمتين
ماه من غصه نخور سبک می شی بارون بياد
توی عاشقی بايد نترسيد از کم وزياد
ماه من غصه نخور خاطره هامون کودکن
توی اين قصه دلا يه وقتايی عروسکن
ماه من غصه نخور بازی زمين خوردن داره
کار دنيا همينه ؛تولد و مردن داره
ماه من غصه نخور تاب بازی افتادن داره
زندگی شکستن و دوباره دل دادن داره
ماه من غصه نخور گلا ميان عيادتت
به نتيجه می رسه آخر يه روز عبادتت
ماه من غصه نخور خيليا تنهان مثل تو
خيليا با زخمای عاشقی آشنان مثل تو
ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمی شه
اونی که غصه نداشته باشه ؛آدم نمی شه
ماه من غصه نخور حافظ واست وا می کنم
شعراشو می خونمو تورو مداوا می کنم
ماه من غصه نخور دنيا رو بسپار به خدا
هردومون دعا کنيم؛توهم جدا منم جدا

ماه من،دوستت دارم

توی قصر سفيد زير سايه ی بيد تا چشام تو رو ديد

دل تو سينه تپيد با دلی پر از اميد خط عشقو کشيد

خدايی که تو رو واسه من آفريد تو با اون نگاه آفتابی تو با اون صورت مهتابی .

عزيزی......

بهترينی................ دوستت دارم

بازم میخوای ببخشمت;دنبال یک بهونه ام

باید بیای به دیدنم; ببینی عاشقونه ام

هرجوری خواستی عزیزم ;یادته رنجوندی منو

خاکسترم عاشقته ;با اینکه سوزوندی منو

وقتی تو تنهام میذاری حوصله ی کی سر میره؟

آخه تو که نمیدونی ; انگاری قلبم میمیره

دوباره توی سینه ام; وقتی میای هوا میاد

به حرمت غزل قسم; انگار خود خدا میاد

من با کی همزبون بشم؟ ستاره ها که عاشقن

کاشکی مثه اونا بشم; مست و رها که عاشقن

از خود من نمی دونم; با تو کی مهربون تره؟

واسه کبوتر نگات ;چشم کی آسمون تره؟

 

---

اونی که ميخواستم دلم رو شکست و 
   به پای يک عشق جديد نشست و
      چشم روی آرزوم هميشه بست و
            پشت مه پنجرمون رها شد

                 
اونی که ميخواستم مثل اشک چکيد و
   تو طول راه باز يک کسی رو ديد و
       به آرزوش انگار ديگه رسيد و
           به خاطر هيچی ازم جدا شد

                  
اونی که ميخواستم دل ازم بريد و
    بين گلها يک گل تازه چيد و
         به اونی که دلش ميخواست رسيد و
              با غم و غصه من رو آشنا کرد

                     
اونی که ميخواستم من رو برد بهشت و
    اسم من رو، رو سردرش نوشت و
          بهونه کرد بازی سرنوشت و
                تو شهر روياها من رو رها کرد

                       
اونی که ميخواستم من رو برد از ياد و
     رفت پيش اون کس که دلش ميخواد و
          زد زير عشقش که يادش نياد و
                مثل همه آدمها بی وفا شد

                       
اونی که ميخواستم من رو تنها گذاشت،رفت...

                

---

 

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

تو رفتی,خنده هم رفته, گل خوشخند زیبایم

جوابم را ندادی تا بدانم دوستم داری

بدون تو همه در بند افسوس و دریغایم

دلم را با خودت بردی, ولی هرگز ندانستی

که من بی بودن تو, بی سرو بی دست و بی پایم

سحر گاه وداع تو , دعا کردم که بر گردی

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

 

می رسد روزی که بی من روزها را سر میکنی

قصه های کهنه ام را موبه مو از بر میکنی

کاش ای تنها امید زندگی

 

میتوانستم فراموشت کنم

 

یا شبی در آتش سوزان دل

 

در نهیب سینه خاموشت کنم

 

کاش احساس نیاز دیدنت

 

چون وجودت از وجودم دور بود

 

---

هر زني زيباست
پسركي از مادرش پرسيد : مادر چرا گريه مي كني؟مادر فرزندش را در آغوش گرفت و گفت : نمي دانم عزيزم ، نمي دانم
پسرك نزد پدرش رفت و گفت : بابا ، چرا مامان هميشه گريه مي كند؟ او چه مي خواهد؟
پدرش تنها دليلي كه به ذهنش مي رسيد ، اين بود : همه ي زنها گريه مي كنند ، بي هيچ دليلي
پسرك متعجب شد ولي هنوز از اينكه زنها خيلي راحت به گريه مي افتند، متعجب بود
يكبار در خواب ديد كه دارد با خدا صحبت مي كند ، از خدا پرسيد: خدايا چرا زنها اين همه گريه مي كنند؟
خدا جواب داد : من زن را به شكل ويژه اي آفريده ام . به شانه هاي او قدرتي داده ام تا بتواند سنگيني زمين را تحمل كند
به بدنش قدرتي داده ام تا بتواند درد زايمان را تحمل كند ، به دستانش قدرتي داده ام كه
حتي اگر تمام كسانش دست از كار بكشند ، او به كار ادامه دهد
به او احساسي داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد ، حتي اگر او را هزاران بار اذيت كنند
به او قلبي داده ام تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهاي او بگذرد و همواره در كنار او باشد و به او اشكي داده ام
تا هرهنگام كه خواست ، فرو بريزد . اين اشك را منحصرا براي او خلق كرده ام تا هرگاه نياز داشت
بتواند از آن استفاده كند
زيبايي يك زن در لباسش ، مو ها ، يا اندامش نيست . زيبايي زن را بايد در چشمانش جست و جو كرد
زيرا تنها راه ورود به قلبش آْنجاست

 

---

 

  

خدايا وحشت تنهايی ام کشت

کسی با قصه من آشنا نيست

در اين عالم ندارم همزبانی

به صد اندوه می نالم، روا نيست

شبم طی شد کسی بر در نکوبيد

به بالينم چراغی کس نيفروخت

نيامد ماهتابم بر لب بام

دلم از اين همه بيگانگی سوخت  

به روی من نمی خندد اميدم

شراب زندگی در ساغرم نيست

نه شعرم می دهد تسکين به حالم

که غير از اشک غم در دفترم نيست  

بيا ای مرگ, جانم بر لب آمد

بيا در کلبه ام شوری برانگيز

بيا شمعی ببالينم بياويز

بيا شعری به تابوتم بياويز!

دلم در سينه کوبد سر به ديوار

که : (اين مرگ است و بر در می زند مشت!)

بيا ای همزبان جاودانی

                 که امشب وحشت تنهايی ام کشت.

 

نياز بود و من بودم

نياز رفت،من ماندم  

  

---

   

دل تو مثل دلم اينهمه دلتنگ كه نيست
بخدا جنس دلم مثل دلت سنگ كه نيست
همه حرفات پر كذب و پرنيرنگ و فريب
عشق من مثل تو و عشق تو بيرنگ كه نيست
تنم اينجاست همه فكر وخيالم پيش تو
تو كه آرومي، آخه تو دل تو جنگ كه نيست
وقتي که رفتي ، واسه من حتی دلت تنگ نشد
خونه ي عشق و شناختن كار هر سنگ كه نيست

 

کاش مي شد داد زد فرياد زد
کاش با فرياد غم پر مي کشيد
کاش مي شد آن دمي که درد هست
چشم را بست و دگر چيزي نديد
کاش اشک با غم من ياري کند
اشک تنها مرهم درد من است
خورده پيوندي ميان من و درد
کاش مي شد گره را از هم بريد

 

 

نه مرا طاغت غربت نه تو را خاطر غربت
دل نهادم به صبوري كه جز اين چاره ندارم