کاش ای تنها امید زندگي

می توانستم فراموشت کنم

یا شبی چون آتش سوزان دل

در لهیب سینه خاموشت کنم

                         کاش احساس نیاز دیدنت

                        از وجودم چون وجودت دور بود

                      در دلم آتش نمی زد آن نگاه

                      کاش آنشب چشمهایم کور بود

                                              کاش آنشب در گلستان خیال

                                             ای گل وحشی نمی چیدم تو را

                                             تا نسوزم در خزان آرزو